علوم تغذیه

نام‌های دیگر: تغذیه بالینیتغذیه جامعهعلوم بهداشتی در تغذیه

علوم تغذیه به بررسی رابطه غذا، مواد مغذی و سلامت انسان می‌پردازد. دانشجوی این رشته یاد می‌گیرد که بدن چگونه انرژی و مواد مغذی را مصرف می‌کند، کمبودها و اختلال‌های تغذیه‌ای چگونه شکل می‌گیرند و رژیم غذایی چگونه می‌تواند در پیشگیری یا کنترل بیماری‌ها نقش داشته باشد.

آموزش دانشگاهی در این رشته فقط به تنظیم برنامه غذایی محدود نمی‌شود. دانشجو با موضوعات زیر نیز آشنا می‌شود:

• زیست‌شناسی

• شیمی

• فیزیولوژی

• بیوشیمی

• میکروب‌شناسی مواد غذایی

• ارزیابی وضعیت تغذیه

• اصول آموزش بهداشت

در بخش‌هایی از دوره نیز باید داده‌های غذایی و بالینی را تفسیر کنید و برای گروه‌های مختلف، از کودک و سالمند تا بیمار، پیشنهاد قابل دفاع ارائه دهید.

فعالیت‌های این رشته ترکیبی از مطالعه علوم پایه، حل مسئله، کار با پرونده یا داده‌های تغذیه‌ای و گفت‌وگو با مراجعه‌کننده را شامل می‌شوند. در برخی دانشگاه‌ها و دوره‌ها نیز کارآموزی در بیمارستان، مراکز بهداشتی یا محیط‌های مرتبط با خدمات تغذیه بخشی از تجربه آموزشی را تشکیل می‌دهد. کیفیت این تجربه در همه دانشگاه‌ها یکسان نیست.

اهمیت علوم تغذیه به عوامل زیر مربوط می‌شود:

• افزایش بیماری‌های مزمن

• تغییر الگوی غذایی

• سوءتغذیه در گروه‌های آسیب‌پذیر

• نیاز به مداخلات مبتنی بر شواهد

با این حال، داشتن مدرک به‌تنهایی شما را به متخصص موفق تبدیل نمی‌کند و بازار کار گسترده‌ای را برای شما تضمین نمی‌کند. مهارت بالینی، توانایی ارتباط با مراجعه‌کننده و تجربه عملی نیز اهمیت زیادی دارند.

این رشته برای افرادی مناسب است که به زیست‌شناسی بدن، غذا، سلامت عمومی و تأثیر رفتارهای روزمره بر بیماری علاقه دارند. ویژگی‌ها و توانایی‌های زیر در این رشته اهمیت دارند:

• دقت در مطالعه

• توانایی خواندن منابع علمی

• صبر در گفت‌وگو با مراجعه‌کننده

• علاقه به کار میان‌رشته‌ای با پزشکان و کارکنان بهداشت

فارغ‌التحصیلان علوم تغذیه در ایران می‌توانند در مجموعه‌های زیر فعالیت کنند:

• بیمارستان‌ها

• درمانگاه‌ها

• مراکز بهداشت

• مراکز مشاوره تغذیه

• مراکز سالمندان

بازار کار علوم تغذیه در ایران یکدست و تضمین‌شده نیست. استخدام دولتی به طور معمول به عوامل زیر وابسته است:

• مجوز سازمان

• ردیف شغلی

• شهر

• آزمون

• نیاز همان دوره

برنامه دانشگاهی پایه علمی مناسبی در فیزیولوژی، بیوشیمی و اصول تغذیه ایجاد می‌کند، اما همه نیازهای روزمره بازار کار را پوشش نمی‌دهد. مهارت‌های زیر به تمرین بیشتری نیاز دارند:

• نوشتن برنامه قابل اجرا

• مصاحبه انگیزشی

• پیگیری پایبندی مراجعه‌کننده

• مستندسازی پرونده

• ارتباط با پزشک